Uit de kunst

Eindelijk krijgt een van de beste architectuurschilders van de zeventiende eeuw, Emanuel de Witte, zijn eigen tentoonstelling. Vanaf morgen is Meester van het Licht in het Stedelijk Museum Alkmaar te zien. De Witte's heldere interieurs met hun fascinerende lichtval staan in schril contrast met zijn troebele leven. De binnenplaats van de Beurs in Amsterdam 1653 Emanuel de Witte Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam; bruikleen Stichting Willem van der Vorm Ook de wetenschap is aan modes onderhevig, en dat is bij het onderzoek naar de oude schilderkunst niet anders. Momenteel is de wedijver tussen schilders een van de favoriete onderwerpen voor kunsthistorische beschouwingen: wie toonde zich de beste schilder? Rembrandt versus Rubens, Rubens versus de Antieken, de Nederlanders versus de Italianen, Rembrandts leerlingen versus hun meester, noem maar op; zeventiende-eeuwse schilders namen om strijd de penselen op. En Emanuel de Witte? Die nam de wedijver ...

Wulps én toch statig, wie komt daar als vrouw mee weg? Het antwoord laat zich nauwelijks raden: Caesar van Everdingen, in wiens halfnaakte vrouwen, godinnen, nimfen en allegorische figuren je beide eigenschappen verenigd ziet. Voor het eerst is er nu een tentoonstelling te zien, uitsluitend gewijd aan het werk van de Alkmaarse kunstenaar. Vijfendertig schilderijen, monumentale historieschilderijen, schutterstukken en portretten zijn in het Stedelijk Museum Alkmaar bijeengebracht tot een bezienswaardig overzicht.    Na eeuwen van onachtzaamheid wordt het werk van Caesar van Everdingen (1616/1617-1678) weer opnieuw gewaardeerd. Gevierd en goed betaald in zijn eigen tijd, was de schilder een van de grootmeesters van het Hollands Classicisme. Koel, de figuren statisch en geïdealiseerd, werd deze stijl lang als wezensvreemd aan de Nederlandse schilderkunst van de Gouden Eeuw afgedaan. IJzige pastelkleuren Maar zo koel is Van Everdingens Venus , op...